Σελίδες

Κυριακή 12 Ιουνίου 2011

Η αξία της Επιστήμης (II) . The value of science(II). La valeur de la science (ΙΙ)

                                Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ.

Μια πολύ καθυστερημένη και διστακτική παρουσίαση.

Του Στέλιου Τσεκούρα, φυσικού στο 3ο ΓΕΛ Αγ. Δημητρίου.


          Μετά από την ευγενική χειρονομία του συνάδελφου Γιάννη Φιορεντίνου 
να 'ανεβάσει' την ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ στο blog αυτό, αποφάσισα να γράψω
τούτη την καθυστερημένη (αφού κλείνουν δεκατέσσερα χρόνια από την πρώτη
έκδοση του βιβλίου) και διστακτική (αφού αισθάνομαι μηδαμινός μπροστά στον
μεγάλο μαθηματικό) παρουσίαση μόνον διότι θαρρώ ότι όσα ακολουθούν
έχουν σημασία για κάποιον που θέλει να σκύψει πιο συστηματικά στο 
πολυσύνθετο, καινοτομικό και επαναστατικό έργο του γάλλου μαθηματικού.

          Δεν είναι απλό πράγμα να διαβάσει κανείς την ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ.
Δεν πρόκειται για εύκολο ανάγνωσμα, σαν και κείνα που διαβάζονται μέσα στο
τραίνο. Δεν μπορεί να ευχαριστήσει τον αναγνώστη όπως τον ευχαριστεί η  
λογοτεχνία (καλή  ή κακή). Πολλές φορές ο Poincare δίνει παραδείγματα από 
την Φυσική, την  Αστρονομία,  την Γεωμετρία, την Ανάλυση. Κινείται με
απίστευτη ευχέρεια σε όλα τα επιστημονικά αντικείμενα, είναι το ίδιο συναρ-
παστικός όταν περιγράφει τεχνικές καινοτομίες ή όταν εκφέρει απλούς συλλο-
γισμούς. Ένας μέσος αναγνώστης πρέπει να τον διαβάσει πάμπολλες
φορές, να τον συζητήσει με φίλους, με συναδέλφους, με μαθητές. Να αφήσει
την πρώτη εντύπωση να κατασταλάξει προτού να επιχειρήσει την δεύτερη
προσέγγιση.  Ο Poincare είναι σαν το καλό κρασί – όσο περισσότερο 
παλιώνει τόσο καλύτερο γίνεται!


          Άνθρωπος με ασυνήθιστη ευφυϊα, με σπάνια ακεραιότητα, με ζηλευτή 
ευρύτητα γνώσεων, με πνεύμα υποδειγματικά ανεξάρτητο δεν έζησε 
μια κοινή ζωή. Δύσκολο στις επαφές του, απαιτητικός τόσο από τους άλλους
όσο και από τον εαυτό του δεν δίσταζε να συγκρουστεί με οποιονδήποτε. 
Φημολογείται ότι όταν πήγε σε συνέδριο που είχε οργανωθεί προς τιμή του
στο Saint-Louis των Η.Π.Α, είπε στον αστρονόμο Hill καθώς τον χαιρετούσε:  
Κύριε Hill είσθε ο μόνος άνθρωπος γιά τον οποίο δέχτηκα να ταξιδέψω 
 στις Ηνωμένες Πολιτείες.

        Τούτη η απίστευτα ιδιοσυγκρασιακή προσωπικότητα μας άφησε κάμποσα
διδακτικά εγχειρίδια που παραμένουν ζωντανά και επίκαιρα ακόμα και στις μέρες
μας. O Shlomo Sternberg γράφει κάπου ότι Οι Παραδόσεις Ουράνιας Μηχανικής είναι από τα καλύτερα βιβλία για να μπεί κανείς στο αντικείμενο!

        Αποτελεί ευχής έργο ότι στην σημερινή εποχή των υπολογιστών και του 
Διαδικτύου πολλά από τα βιβλία του διατίθενται δωρεάν σε ψηφιακή μορφή 
(κυρίως στα γαλλικά, αλλά και στα αγγλικά). [Ψάξτε την συλλογή Gallica της 
Bibliotheque Nationale de France ...]. Τελειώνοντας κάθε βιβλίο του Poincare
ο αναγνώστης που  μελέτησε με προσοχή αισθάνεται μια απερίγραπτη άγρια 
χαρά. Διότι αντιλαμβάνεται ότι ο συγγραφέας επιδρά πράγματι στο μυαλό 
του και προσπαθεί να του το αλλάξει (όπως έλεγε ο Descartes)!
 

                                                                   Ηλιούπολη, 09/06/2011.
 






                           http://www.clmps2011.org/fileadmin/gabarit/img/poincare_web2011.jpg

Τετάρτη 8 Ιουνίου 2011

Η Αξία της Επιστήμης. The value of science . La valeur de la science (Jules Henri Poincaré)

  



Σε τούτη την εξαιρετική συλλογή δοκιμίων ο Poincare ερευνά τα χαρακτηριστικά των μαθηματικών (την ενόραση και τη λογική, τη μέτρηση του χρόνου, την έννοια του χώρου και τις διαστάσεις του) και των φυσικών επιστημών (τη σχέση μεταξύ ανάλυσης και φυσικής, την αστρονομία, την ιστορία και το μέλλον της μαθηματικής φυσικής). Για τον Poincare, σκοπός της επιστήμης δεν είναι η δράση. Η επιστήμη είναι χρήσιμη επειδή είναι αληθινή, αλλά δεν είναι αληθινή επειδή πρόκειται να είναι χρήσιμη. Δεν υπάρχει άλλος σκοπός από αυτή την ίδια, την ανιδιοτελή γνώση, την επιστήμη για την επιστήμη: «Ό,τι ονομάζουμε αντικειμενική πραγματικότητα είναι σε τελευταία ανάλυση αυτό που είναι κοινό για όλα τα σκεπτόμενα όντα, και θα μπορούσε να είναι κοινό για όλους. Αυτό το κοινό στοιχείο δεν μπορεί να είναι παρά η αρμονία που εκφράζεται από τους μαθηματικούς νόμους». 

 
ISBN: 960-7023-96-X
Έτος έκδοσης: 1997
Ξένος εκδότης: Seuil
Πρόλογος βιβλίου: Στέλιος Τσεκούρας
Σελίδες βιβλίου: 208
Εκτύπωση βιβλίου: Α/Μ
Δέσιμο: Χαρτόδετο
Βάρος: 0.33
Διαστάσεις: 14 x 21


                Ο Ζυλ Ανρί Πουανκαρέ (γαλλ. Henri Poincaré) ήταν ένας από τους κορυφαίους Γάλλους μαθηματικούς και θεωρητικούς φυσικούς και φιλόσοφους της επιστήμης. Ο Πουανκαρέ γεννήθηκε στις 29 Απριλίου του 1854 και πέθανε στις 17 Ιουλίου του 1912. Συχνά περιγράφεται ως πολυμαθής, και στον κόσμο των μαθηματικών είναι γνωστός ως ο «Τελευταίος Πανεπιστήμονας», καθώς διέπρεπε σε όλα τα επιστημονικά πεδία τα οποία υπήρχαν στη διάρκεια της ζωής του. (Βικιπαίδεια).



              http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/db/Young_Poincare.jpg


             
              Από την WIKIPEDIA:  
       
            Jules Henri Poincaré (29 April 1854 – 17 July 1912) (French pronunciation: [ˈʒyl ɑ̃ˈʁi pwɛ̃kaˈʁe]) was a French mathematician, theoretical physicist, engineer, and a philosopher of science. He is often described as a polymath, and in mathematics as The Last Universalist, since he excelled in all fields of the discipline as it existed during his lifetime.
As a mathematician and physicist, he made many original fundamental contributions to pure and applied mathematics, mathematical physics, and celestial mechanics. He was responsible for formulating the Poincaré conjecture, one of the most famous problems in mathematics. In his research on the three-body problem, Poincaré became the first person to discover a chaotic deterministic system which laid the foundations of modern chaos theory. He is also considered to be one of the founders of the field of topology.
Poincaré introduced the modern principle of relativity and was the first to present the Lorentz transformations in their modern symmetrical form. Poincaré discovered the remaining relativistic velocity transformations and recorded them in a letter to Dutch physicist Hendrik Lorentz (1853–1928) in 1905. Thus he obtained perfect invariance of all of Maxwell's equations, an important step in the formulation of the theory of special relativity.
The Poincaré group used in physics and mathematics was named after him.




             http://photos.aip.org/history/Thumbnails/poincare_henri_b1.jpg

    WORK


Summary

Poincaré made many contributions to different fields of pure and applied mathematics such as: celestial mechanics, fluid mechanics, optics, electricity, telegraphy, capillarity, elasticity, thermodynamics, potential theory, quantum theory, theory of relativity and physical cosmology.
He was also a populariser of mathematics and physics and wrote several books for the lay public.
Among the specific topics he contributed to are the following:

 

The three-body problem

The problem of finding the general solution to the motion of more than two orbiting bodies in the solar system had eluded mathematicians since Newton's time. This was known originally as the three-body problem and later the n-body problem, where n is any number of more than two orbiting bodies. The n-body solution was considered very important and challenging at the close of the nineteenth century. Indeed in 1887, in honour of his 60th birthday, Oscar II, King of Sweden, advised by Gösta Mittag-Leffler, established a prize for anyone who could find the solution to the problem. The announcement was quite specific:
Given a system of arbitrarily many mass points that attract each according to Newton's law, under the assumption that no two points ever collide, try to find a representation of the coordinates of each point as a series in a variable that is some known function of time and for all of whose values the series converges uniformly.
In case the problem could not be solved, any other important contribution to classical mechanics would then be considered to be prizeworthy. The prize was finally awarded to Poincaré, even though he did not solve the original problem. One of the judges, the distinguished Karl Weierstrass, said, "This work cannot indeed be considered as furnishing the complete solution of the question proposed, but that it is nevertheless of such importance that its publication will inaugurate a new era in the history of celestial mechanics." (The first version of his contribution even contained a serious error; for details see the article by Diacu). The version finally printed contained many important ideas which lead to the theory of chaos. The problem as stated originally was finally solved by Karl F. Sundman for n = 3 in 1912 and was generalised to the case of n > 3 bodies by Qiudong Wang in the 1990s. ( WIKIPEDIA )

 Work on relativity

 

Marie Curie and Poincaré talk at the 1911 Solvay Conference.

Local time

Poincaré's work at the Bureau des Longitudes on establishing international time zones led him to consider how clocks at rest on the Earth, which would be moving at different speeds relative to absolute space (or the "luminiferous aether"), could be synchronised. At the same time Dutch theorist Hendrik Lorentz was developing Maxwell's theory into a theory of the motion of charged particles ("electrons" or "ions"), and their interaction with radiation. In 1895 Lorentz had introduced an auxiliary quantity (without physical interpretation) called "local time" t^\prime = t-v x/c^2 \, and introduced the hypothesis of length contraction to explain the failure of optical and electrical experiments to detect motion relative to the aether (see Michelson–Morley experiment). Poincaré was a constant interpreter (and sometimes friendly critic) of Lorentz's theory. Poincaré as a philosopher was interested in the "deeper meaning". Thus he interpreted Lorentz's theory and in so doing he came up with many insights that are now associated with special relativity. In The Measure of Time (1898), Poincaré said, " A little reflection is sufficient to understand that all these affirmations have by themselves no meaning. They can have one only as the result of a convention." He also argued that scientists have to set the constancy of the speed of light as a postulate to give physical theories the simplest form. Based on these assumptions he discussed in 1900 Lorentz's "wonderful invention" of local time and remarked that it arose when moving clocks are synchronised by exchanging light signals assumed to travel with the same speed in both directions in a moving frame.

  

Principle of relativity and Lorentz transformations

He discussed the "principle of relative motion" in two papers in 1900 and named it the principle of relativity in 1904, according to which no physical experiment can discriminate between a state of uniform motion and a state of rest. In 1905 Poincaré wrote to Lorentz about Lorentz's paper of 1904, which Poincaré described as a "paper of supreme importance." In this letter he pointed out an error Lorentz had made when he had applied his transformation to one of Maxwell's equations, that for charge-occupied space, and also questioned the time dilation factor given by Lorentz. In a second letter to Lorentz, Poincaré gave his own reason why Lorentz's time dilation factor was indeed correct after all: it was necessary to make the Lorentz transformation form a group and gave what is now known as the relativistic velocity-addition law. Poincaré later delivered a paper at the meeting of the Academy of Sciences in Paris on 5 June 1905 in which these issues were addressed. In the published version of that he wrote:
The essential point, established by Lorentz, is that the equations of the electromagnetic field are not altered by a certain transformation (which I will call by the name of Lorentz) of the form:
x^\prime = k\ell\left(x + \varepsilon t\right)\!,\;t^\prime = k\ell\left(t + \varepsilon x\right)\!,\;y^\prime = \ell y,\;z^\prime = \ell z,\;k = 1/\sqrt{1-\varepsilon^2}.

and showed that the arbitrary function \ell\left(\varepsilon\right) must be unity for all \varepsilon (Lorentz had set \ell = 1 by a different argument) to make the transformations form a group. In an enlarged version of the paper that appeared in 1906 Poincaré pointed out that the combination x2 + y2 + z2c2t2 is invariant. He noted that a Lorentz transformation is merely a rotation in four-dimensional space about the origin by introducing ct\sqrt{-1} as a fourth imaginary coordinate, and he used an early form of four-vectors. Poincaré’s attempt at a four-dimensional reformulation of the new mechanics was rejected by himself in 1907, because in his opinion the translation of physics into the language of four-dimensional geometry would entail too much effort for limited profit. So it was Hermann Minkowski who worked out the consequences of this notion in 1907. ( WIKIPEDIA )

Mass–energy relation

Like others before, Poincaré (1900) discovered a relation between mass and electromagnetic energy. While studying the conflict between the action/reaction principle and Lorentz ether theory, he tried to determine whether the center of gravity still moves with a uniform velocity when electromagnetic fields are included. He noticed that the action/reaction principle does not hold for matter alone, but that the electromagnetic field has its own momentum. Poincaré concluded that the electromagnetic field energy of an electromagnetic wave behaves like a fictitious fluid ("fluide fictif") with a mass density of E/c2. If the center of mass frame is defined by both the mass of matter and the mass of the fictitious fluid, and if the fictitious fluid is indestructible — it's neither created or destroyed — then the motion of the center of mass frame remains uniform. But electromagnetic energy can be converted into other forms of energy. So Poincaré assumed that there exists a non-electric energy fluid at each point of space, into which electromagnetic energy can be transformed and which also carries a mass proportional to the energy. In this way, the motion of the center of mass remains uniform. Poincaré said that one should not be too surprised by these assumptions, since they are only mathematical fictions.
However, Poincaré's resolution led to a paradox when changing frames: if a Hertzian oscillator radiates in a certain direction, it will suffer a recoil from the inertia of the fictitious fluid. Poincaré performed a Lorentz boost (to order v/c) to the frame of the moving source. He noted that energy conservation holds in both frames, but that the law of conservation of momentum is violated. This would allow perpetual motion, a notion which he abhorred. The laws of nature would have to be different in the frames of reference, and the relativity principle would not hold. Therefore he argued that also in this case there has to be another compensating mechanism in the ether.
Poincaré himself came back to this topic in his St. Louis lecture (1904).  This time (and later also in 1908) he rejected  the possibility that energy carries mass and criticized the ether solution to compensate the above mentioned problems:
The apparatus will recoil as if it were a cannon and the projected energy a ball, and that contradicts the principle of Newton, since our present projectile has no mass; it is not matter, it is energy. [..] Shall we say that the space which separates the oscillator from the receiver and which the disturbance must traverse in passing from one to the other, is not empty, but is filled not only with ether, but with air, or even in inter-planetary space with some subtile, yet ponderable fluid; that this matter receives the shock, as does the receiver, at the moment the energy reaches it, and recoils, when the disturbance leaves it? That would save Newton's principle, but it is not true. If the energy during its propagation remained always attached to some material substratum, this matter would carry the light along with it and Fizeau has shown, at least for the air, that there is nothing of the kind. Michelson and Morley have since confirmed this. We might also suppose that the motions of matter proper were exactly compensated by those of the ether; but that would lead us to the same considerations as those made a moment ago. The principle, if thus interpreted, could explain anything, since whatever the visible motions we could imagine hypothetical motions to compensate them. But if it can explain anything, it will allow us to foretell nothing; it will not allow us to choose between the various possible hypotheses, since it explains everything in advance. It therefore becomes useless.
He also discussed two other unexplained effects: (1) non-conservation of mass implied by Lorentz's variable mass γm, Abraham's theory of variable mass and Kaufmann's experiments on the mass of fast moving electrons and (2) the non-conservation of energy in the radium experiments of Madame Curie.
It was Albert Einstein's concept of mass–energy equivalence (1905) that a body losing energy as radiation or heat was losing mass of amount m = E/c2 that resolved Poincaré's paradox, without using any compensating mechanism within the ether. The Hertzian oscillator loses mass in the emission process, and momentum is conserved in any frame. However, concerning Poincaré's solution of the Center of Gravity problem, Einstein noted that Poincaré's formulation and his own from 1906 were mathematically equivalent.  ( WIKIPEDIA )



Poincaré and Einstein

Einstein's first paper on relativity was published three months after Poincaré's short paper, but before Poincaré's longer version. It relied on the principle of relativity to derive the Lorentz transformations and used a similar clock synchronisation procedure (Einstein synchronisation) that Poincaré (1900) had described, but was remarkable in that it contained no references at all. Poincaré never acknowledged Einstein's work on special relativity. Einstein acknowledged Poincaré in the text of a lecture in 1921 called Geometrie und Erfahrung in connection with non-Euclidean geometry, but not in connection with special relativity. A few years before his death Einstein commented on Poincaré as being one of the pioneers of relativity, saying "Lorentz had already recognised that the transformation named after him is essential for the analysis of Maxwell's equations, and Poincaré deepened this insight still further ...." ( WIKIPEDIA )




Jules Henri Poincaré , αποφθέγματα:


(Για την Επιστημονική Δημιουργία):

Αποδεικνύουμε με τη λογική, επινοούμε με τη διαίσθηση.

Η λογική παραμένει στείρα, εκτός εάν γονιμοποιηθεί από τη διαίσθηση. 
Η εμπειρία είναι η αποκλειστική πηγή όλης της αλήθειας.
 


(Για την Επιστήμη):

Η επιστήμη είναι δεδομένα. 
Ακριβώς όπως τα σπίτια χτίζονται με τούβλα, 
έτσι και η επιστήμη χτίζεται με δεδομένα.
Αλλά όπως ένας σωρός τούβλα δεν κάνει ένα σπίτι, 
έτσι και μια συλλογή δεδομένων δεν είναι απαραίτητα επιστήμη.


(Για την Πίστη και την Αμφιβολία):

Να αμφιβάλεις για τα πάντα και να πιστεύεις σε όλα
είναι και οι δυο πολύ άνετες στάσεις, γιατί και οι δυο
απελευθερώνουν από την ανάγκη να σκέφτεσαι...




Απλά να συμπληρώσω ότι το όνομα του συγγραφέα αποτελεί εγγύηση για την αξία του συγκεκριμένου βιβλίου και το όνομα του μεταφραστή για την σωστή και ευανάγνωστη απόδοσή του στη γλώσσα μας.



H προσωπική ιστοσελίδα του Στέλιου Τσεκούρα: 


Η αναφορά του Ανδρέα Κασσέτα στον Poincare:

Henri Poincaré
(ΕΔΩ)

Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011

Η ηθική των Πανελλαδικών Εξετάσεων

    Από το συνάδελφο Θρασύβουλο Μαχαίρα, ένα κείμενο που  πρέπει να διαβασθεί:


Η ηθική των Πανελλαδικών Εξετάσεων

Το σημερινό άδικο και σαθρό σύστημα βαθμολόγησης των Πανελλαδικών Εξετάσεων πρέπει να αλλάξει όσο πιο γρήγορα γίνεται. Να αλλάξει τώρα πρέπει.
Πριν η ανηθικότητά του γίνει οργή, όπως έγινε για όλους μας το πολιτικό σύστημα.

Και να εξηγήσω:


ü  Ενώ η μοναδική και απόλυτη ευθύνη του σχολικού βιβλίου είναι να είναι βέλτιστο, παιδαγωγικά και επιστημονικά άρτιο, τα σχολικά βιβλία που μοιράζει η Πολιτεία στους μαθητές είναι στη συνείδησή τους τελείως ισχνά σε ύλη και απαξιωμένα, επιβεβλημένα επάνω τους «δια ροπάλου». Άρα είναι στα μάτια τους βιβλία μισητά που πρέπει να καταλήξουν ξεσχισμένα στα σκουπίδια (θα είναι ευτύχημα αν πάνε για ανακύκλωση).


ü  Ενώ η μοναδική και απόλυτη ευθύνη του σχολικού βιβλίου είναι να είναι βέλτιστο, παιδαγωγικά και επιστημονικά άρτιο, τα σχολικά βιβλία που μοιράζει η Πολιτεία στους μαθητές είναι ανεπαρκέστατα για να αντιμετωπίσουν τις Πανελλαδικές Εξετάσεις και έτσι κάθε μαθητής αναγκάζεται να αγοράσει 2-3 εξωσχολικά βοηθήματα για κάθε μάθημα στο οποίο θα διαγωνιστεί.


ü  Ενώ η μοναδική και απόλυτη ευθύνη του σχολικού βιβλίου είναι να είναι βέλτιστο, παιδαγωγικά και επιστημονικά άρτιο, το σχολικό βιβλίο της Φυσικής τουλάχιστον που ξέρω και που τους μοιράζει η Πολιτεία είναι γεμάτο λάθη, τα οποία μεγεθύνονται μέσα από τα εξωσχολικά βοηθήματα και καταλήγουν στις διαστροφές και στα τεράστια λάθη των Πανελλαδικών.


ü  Αυτοί που βάζουν τα θέματα στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, με τις ευλογίες της Κεντρικής Επιτροπής Εξετάσεων (Κ.Ε.Ε.) στέλνουν στα βαθμολογικά κέντρα τις λεγόμενες "ενδεικτικές λύσεις", κακογραμμένα, προχειρότατα, αντιαισθητικά «έγγραφα» δείγμα της αντίληψης που έχουν οι της ΚΕΕ για το τι σημαίνει σοβαρότητα και κύρος, προσόντα απαραίτητα για να αναλάβει κάποιος ευθύνες.
Οι «ενδεικτικές λύσεις» υποτιμούν απόλυτα τους βαθμολογητές, αφού έτσι όπως είναι γραμμένες απευθύνονται όχι σε βαθμολογητές, αλλά σε τρισάσχετους.
Είναι «λύσεις» που ενώ είναι ανίκανες να προσφέρουν το παραμικρό οπουδήποτε, αποτελούν καταστροφή για το περιβάλλον με το χαρτί και το ρεύμα που κατανάλωσαν για να φτιαχτούν και να σταλούν!


ü  Οι «ενδεικτικές λύσεις» συνήθως περιέχουν λάθη, τα οποία όμως σχεδόν ποτέ δεν αναγνωρίζονται ως λάθη, με αποτέλεσμα να πριμοδοτούνται με μόρια μαθητές που απάντησαν λανθασμένα, ενώ μαθητές που έμαθαν να σκέφτονται καλύτερα, αδικούνται χάνοντας τα μόρια.


ü  Αυτοί που έβαλαν, έλυσαν και ενέκριναν τα θέματα, την επαύριον εξαφανίζονται και ανώνυμοι χάνονται στο σκοτάδι που τους παρέχει απλόχερα το σύστημα χωρίς ποτέ να υποστηρίξουν επιστημονικά τα θέματα που έβαλαν και τις απαντήσεις που έδωσαν, όπως επιτάσσει η δεοντολογία και το καθήκον τους ως επιστημόνων και δασκάλων.
Έτσι, χωρίς κανένας να τους αποδώσει την παραμικρή ευθύνη, όχι μόνο παίρνουν στο λαιμό τους με τα λάθη τους τους μαθητές που απάντησαν σωστά, αλλά δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου το λάθος αρχίζει να αναγνωρίζεται ως σωστό και ως σωστό αρχίζει να διδάσκεται στα σχολεία και στα φροντιστήρια.
Στο τέλος οι περισσότεροι ξεχνούν το σωστό και το λάθος διδάσκεται παντού με περισσή άνεση και βεβαιότητα. Οι λίγοι μαθητές που σκέφτονται σωστά είναι καταδικασμένοι.


ü  Οι φωνές κάποιων ανθρώπων που πασχίζουν να αποκαταστήσουν την αδικία και να φανερώσουν ότι το σύστημα των εν κρυπτώ συγκαλύψεων που έχει υιοθετήσει η Πολιτεία τελικά χαλάει τη σκέψη των μαθητών, δεν ακούγονται. 

Ο κ. Θεόδωρος Δ. Παπαγγελής, καθηγητής λατινικής φιλολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης επισημαίνει λάθος στις απαντήσεις στα λατινικά των Πανελλαδικών, μα κανένας δεν τον άκουσε.

Συνειδητοποιείτε τί σημαίνει αυτό;

Σημαίνει πολύ απλά ότι αν ο καθηγητής πανεπιστημίου στη λατινική φιλολογία κ. Παπαγγελής έδινε φέτος Πανελλαδικές εξετάσεις στα λατινικά της Γ΄ τάξης του Λυκείου δε θα έγραφε για 20, γιατί το σωστό που θα έγραφε, στα βαθμολογικά κέντρα με τις λανθασμένες οδηγίες της ΚΕΕ θα το παίρνανε για λάθος!!!!!

(Άντε μετά να πείσει τη γειτόνισσα που το παιδί της έγραψε για 20 ότι κάτι αξίζει περισσότερο από το παιδί σα καθηγητής πανεπιστημίου)



Εγώ λοιπόν, απλός καθηγητής Λυκείου, δεν έχω καμία τύχη να με ακούσουν «αυτοί» της Κεντρικής Επιτροπής Εξετάσεων (ΚΕΕ) και ακόμη χειρότερη τύχη θα είχα αν έδινα εξετάσεις στη Φυσική Κατεύθυνσης στις Πανελλαδικές.

Στο τέλος αυτών των σκέψεων δίνω ένα κείμενο, που λίγο τροποποιημένο για λόγους ύφους και αριθμού λέξεων έστειλα σε εφημερίδες με την παράκληση να το δημοσιεύσουν.

Ελπίδα μου είναι να επέμβει εισαγγελέας... Να επέμβει και ή να βγάλει έξω από την τάξη εμένα ή να πάνε μέσα στη «φυλακή» κάποιοι άλλοι.


Όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο πολύ θα κοβόμαστε στα θρύψαλα του Δημόσιου Σχολείου που "εκείνοι" ετοίμασαν για μας...



 Ο σκοπός αυτών που τα δικά μας πράματα, για «το δικό μας καλό», εκείνοι φτιάχνουν είναι απλός:   

Να δηλητηριάσουν στη συνείδηση των μαθητών  από νωρίς την υγιή σκέψη, την αίσθηση του δικαίου, και το σεβασμό στη δημοκρατία που απαιτεί διαφάνεια και απόδοση ευθύνης.

                                           Εδώ το κείμενο


Σάββατο 4 Ιουνίου 2011

                                            Θρασύβουλος Κων. Μαχαίρας
                                                                  Φυσικός
                                                                  Γενικού Λυκείου Αγριάς Πηλίου

Παρασκευή 3 Ιουνίου 2011

Not Even Wrong. (Ούτε καν λάθος)

             
                Όλοι μας λίγο ως πολύ έχουμε ακούσει τη συγκεκριμένη φράση. Πολλοί από μας ίσως γνωρίζουμε ότι αποδίδεται στον Wolfgang Pauli (1900-1958).  Σίγουρα λιγότεροι  ξέρουμε σε ποια συγκεκριμμένη περίσταση ειπώθηκε αυτό από τον μεγάλο Αυστριακό φυσικό.

              Στο βιβλίο λοιπόν:
 The Lightness of Being. -Mass, Ether, and Unification of Forces,
ο διακεκριμένος φυσικός και κάτοχος του βραβείου Νόμπελ, Frank Wilczek, αναφέρει:
(κεφάλαιο 15, σελιδα 225 της Ελληνικής έκδοσης του βιβλίου, την οποία και χρησιμοποίησα ως πηγή):

          “ Ο Feynman ήταν διάσημος για τις χειρονομίες του ότaν επιχειρηματολογούσε. Κάποτε με αυτό τον τρόπο εξήγησε την θεωρία του για το υπερρευστό ήλιο στον Pauli.
Ο Pauli ήταν αυστηρός κριτής και δεν πειθόταν εύκολα. Ο Feynman συνέχισε να προσπαθεί να τον πείσει , αλλά ο Pauli εξακολουθούσε να μην πείθεται. Έτσι κάποια στιγμή ο Feynman, σχεδόν εξοργισμένος τον ρώτησε:
“ Πιστεύεις στ΄αλήθεια ότι όσα είπα είναι λάθος;”
Για να πάρει από τον Pauli την απάντηση:
“Πιστεύω ότι όσα είπες δεν είναι ούτε καν λάθος.”


                                                                    
 
                                                                Wolfgang Pauli
                                                              

                                                              

                                                 Richard Feynman




                                                          

                                                  Frank Wilczek



         Το βιλίο του Wilczek:
 The Lightness of Being. -Mass, Ether, and Unification of Forces,
κυκλοφορεί και στα Ελληνικά με τον τίτλο:
                                                    Η ελαφρότητα του Είναι.
                                    Μάζα, αιθέρας και ενοποίηση των δυνάμεων,
από τις εκδόσεις κάτοπτρο,
σε μετάφραση του φυσικού Νίκου Αποστολόπουλου,
και πρώτη έκδοση το 2010

         Ο Wilczek πήρε το βραβείο Nobel του 2004, για έρευνες που πραγματοποίησε όταν ήταν μόλις 21 ετών. Μαζί με τον Wilczek μοιράστηκαν το βραβείο και οι:

                                           David Gross    και   H.David Politzer

για την ανακάλυψη της “ασυμπτωτικής ελευθερίας”( asymptotic freedom ) στη θεωρία της ισχυρής αλληλεπίδρασης( strong interaction). 



 Και ένα σχόλιο του καλού φίλου και συνάδελφου Ιωσήφ Ιντζέμπελη:


Wolfgang Pauli. Ένας δεξιοτέχνης της κριτικής


Not even Wrong”. Αυτό κι’ αν είναι σχόλιο!!!!
Ήταν τόσο οξεία η κριτική του και ο σαρκασμός του,  που ακόμη και «η πατρική φιγούρα της φυσικής» ο Niels Bohr ένοιωσε μερικές φορές προσβεβλημένος.
Από το σαρκασμό του δεν ξέφυγε ούτε ο Eistein. Για μια από τις πολλές απόπειρες του Eistein να ενοποιήσει τη Βαρύτητα και τον Ηλεκτρομαγνητισμό, είχε γράψει:
- «Δεν θα σας προκαλέσω να με αντικρούσετε, προκειμένου να μην καθυστερήσω το φυσικό θάνατο αυτής της θεωρία σας».                                                         
Και ο Einstein για τον εντοπισμό ενός λάθους στη θεωρία του, απάντησε στονPauli:                           
 - «Λοιπόν, μπαγάσα είχες δίκιο».
Σε μια διάλεξη του Paul Ehrenfest, ο Pauli έκανε μια σειρά από επικριτικά σχόλια. Στο τέλος της διάλεξης ο Ehrenfest του είπε σε έντονο ύφος                                                                                          
- «Μου αρέσουν περισσότερο οι δημοσιεύσεις σας από εσάς».                                                     
Και ο πάντοτε ετοιμόλογος Pauli                                                                                              
- «Παράξενο. Τα αισθήματά μου απέναντί σας είναι ακριβώς τα αντίθετα».                                  
Παρ’ όλα αυτά ο Ehrenfest, θαυμάζοντας την οξύνοια του Pauli του απένειμε τον τίτλο « το μαστίγιο του Θεού» γράφοντας:
« Στο rebus physicus υπάρχει ΕΝΑ μόνο μαστίγιο του Θεού (Δόξα τω Θεώ!)».
Ο Heisenberg είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «Δεν δημοσίευσα ποτέ άρθρο χωρίς προηγουμένως να το έχει διαβάσει ο Pauli. Τον θεωρούσε "δεξιοτέχνη της κριτικής".
Η οξεία κριτική και τα καυστικά του σχόλια, δέν οφειλόταν στην έλλειψη σεβασμού για τους συναδέλφους του, ούτε στην "ιδιότυπη" -όπως υποστηρίζουν μερικοί, προσώπικότητά του. Αλλά στην απέχθειά του για τη ρηχή σκέψη. 'Η υπακοή στην αυθεντία δέν συμπεριλαμβανόταν στα νανουρίσματά μου" έγραφε.
Ήταν το ίδιο σκληρός και με τον εαυτό του. To 1928 ανέφερε στον Bohr ότι "είμαι ανεύθυνος και τεμπέλης. Νομίζω κάποιος πρέπει να με δέρνει καθημερινώς!" επειδή εκείνη την εποχή είχε πρόβλημα συγκέντρωσης.
Δέν είναι τυχαίο που τον αποκάλεσαν "συνείδηση της φυσικής"
Δυο- τρία ακόμη ευφυολογήματα του Pauli, έτσι για επιδόρπιο:
-      «Τόσο νέος και ήδη τόσο άγνωστος»
-      «Ακόμη και μεθυσμένος, δεν είσαι περισσότερο ενδιαφέρων από ότι νηφάλιος»
-      «Ναι απλό είναι εντάξει, αλλά είναι επίσης λάθος»
Ο Peter Woit χρησιμοποίησε τη φράση Νot even wrong του Pauli στο ομώνυμο βιβλίο του, για να περιγράψει την (κατά τη γνώμη του) αποτυχία της θεωρίας των χορδών:
«NOT EVEN WRONG: The failure of string theory and the search of Unity in physical Law”.






      Επίσης:
   Ο συνάδελφος Δημήτρης Βλάχος, συμπλήρωσε:

Θα ήθελα τώρα να διατυπώσω κάποια επιφύλαξη για το αν πράγματι  ο Richard Feynman ήταν ο στόχος της πολύ γνωστής φράσης του W. Pauli. Κατ’ αρχήν ο Wilczek σε σημείωση στο τέλος του βιβλίου του αναφέρει ότι αυτή είναι μια ιστορία που κυκλοφορεί μεταξύ των φυσικών αλλά δεν είναι σίγουρος ότι είναι αληθινή.  Επίσης ο Peter Woit συγγραφέας του ομότιτλου βιβλίου που αναφέρθηκε , δίνει στο βιβλίο του (σελ.6) αλλά και στο πολύ ενδιαφέρον site του σαν ιστορική πηγή για τη φράση κάτι που έγραψε ένας  σημαντικός φυσικός και μαθητής του Pauli  ο Rudolph Peirls.  Συγκεκριμένα:

No account of Pauli and his attitude to people would be complete without mention of his critical remarks, for which he was known and sometimes feared throughout the world of physics…
No doubt many of the stories of this kind circulated about him are apocryphal, but the examples below come from reliable sources or from conversations at which the writer was present…
Quite recently, a friend showed him the paper of a young physicist which he suspected was not of great value but on which he wanted Pauli’s views. Pauli remarked sadly ‘It is not even wrong.’
R. Peirls : Biographical Memoirs of Fellows of the Royal Society, Vol. 5 (Feb. 1960), page 18



Να αναφέρω λοιπόν ότι πράγματι στις σημειώσεις του ο Wilczek Γράφει:

  Η ιστορία με τον Pauli και τον Feynman είναι πολύ γνωστή στο χώρο της Φυσικής. Δεν γνωρίζω αν συνέβη στην πραγματικότητα και για να είμαι ειλικρινής δεν θέλω να μάθω. Καλύτερα να μείνει:"ούτε καν λάθος"






                                                                 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...